تار از مشتقات تنبور يا سه تار است.از يک صد سال کذشته محبوب همه طبقات ايرانی  بوده است. سازی به اين نام جز در ايران و فلات قفقاز در جای ديگری از جهان معمول نيست.
ساختمان تار: اين ساز به طور کلی دارای ۴ قسمت است:۱.پنجه ۲.دسته ۳.تقاره ۴. کاسه
- پنجه: قسمت بالای تار را گويندو شش گوشی در آن قرار دارد.که در واقع جعبه ی گوشی ها يا سر ساز را تشکيل می دهد.از هر طرف سه گوشی بر سطوح جانبی گوشی کار گذاشته شده است.
- دسته:دسته تار بلند است و ارتفاع آن ۴۵ تا ۵۰ سانتی متر است.معمولا از چوب گردوی کهنه ساخته می شود و بر روی آنها دو استخوان کلفت و بزرگ که معمولا استخوان شتر يا استخوان پشت ماهی است قرار دارد.در وسط و ما بين دو استخوان چوب قرار دارد.دسته ی تار توسط شيطانک از پنجه ی ساز جدا می شود.
- نقاره:شکم يا کاسه ی ساز از دو قسمت بزرگ و کوچک ساخته شده که به قسمت کوچک آن نقاره گويند.نقاره در انتهای بالايی به دسته متصل شده است.
- کاسه:کاسه تار همانند نقاره توخالی است.اما کمی بزرگ تر.کاسه و نقاره را از چوب درخت توت می سازند وبر روی آنها پوست کشيده می شود.که اين پوست غالبا از شکنبه گوسفند است.سيم گير در پايين بر بدنه ساز قرار دارد و خرک که معمولا از جنس استخوان است روی پوسته کاسه ی تار است.

روی دسته ی ساز امروزه ۲۸ پرده يا دستان بسته می شود.۱۵ عدد ۳ لايی و ۱۳ عدد ۴ لايی.جنس پرده ها از زه يا روده ی گوسفند است و اخيرا از نوع نخی و پلاستيکی آن هم استفاده می شود.در قديم اين ساز ۲۵ دستان داشته است.بدون سه دستان يکی دستان اول و دو تای ديگر در فواصل وسط نواخته می شده است.
تار دارای ۶ سيم فلزی است که به روايتی سيم ششم را غلامحسين درويش تار نواز معروف اضافه کرده است.سيم اول و دوم از جنس فولاد-سيم سوم و چهارم زرد رنگ و از جنس آلياژ از روی-مس و يا برنز است.سيم پنجم از جنس فولاد و به نام (زير) است و سيم ششم زرد و به نام (بم) است
تار توسط مضراب نواخته می شود.مضراب تار به طول حدود ۳ سانتی متر از جنس برنج ساخته می شود و به يک طرف آن موم مخلوط به خاکستر و پشم يا کرک می چسبانند.
علی نقی وزيری با تغيير قطر سيمها و پوست و امتداد دسته ی تار روی نقاره ۳ نوع تار ديگر ابداع نمود و آنها را تار باريتون-تار باس-تار سوپرانو می نامند.(باس-باريتون-سوپرانو محدوده های صدايی هستند ) تعداد سيمهای هر يک از اين تارها ۳ عدد می باشد.